آیا می توانیم شهرهای خود را تغییر شکل دهیم تا آنها نیازهای زنان را برآورده کنند؟

بر اساس اعلام سازمان ملل بیش از 83٪ زنان مصری در خیابان های قاهره مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته اند. در دهلی نو هر 29 دقیقه یک تجاوز جنسی گزارش می شود. به سختی از هر 10 زن در لیما یک نفر در شهر احساس امنیت می کند.

بنابراین یک مشارکت تحت حمایت سازمان ملل متحد که سعی در تغییر شکل شهرها دارد ، بنابراین نیازهای زنان را بهتر نشان می دهد ، می گوید.

زنان بیشتر از مردان از فضای شهری استفاده می کنند. اما از ابتدای زمان ، مردان شهرهایی را برنامه ریزی کرده ، ساخته و اداره کرده اند که منافع آنها را تأمین کند.

اگر زنان همان فضاهای شهری را ایجاد می کردند ، چقدر متفاوت به نظر می رسیدند؟

برنامه ریزان شهری این سوال را از خود می پرسند و شروع به ترویج برابری جنسیتی در طراحی شهرها می کنند.

زنان از شهرها متفاوت از مردان استفاده می کنند.

قدم زدن در یک شهر تمرین در جهت یابی و تصمیم گیری سریع است. تصمیم گرفتن در یک خیابان خالی و کم نور به عنوان یک مسیر مستقیم تر به مقصد ، ممکن است مکثی را برای زنی که تنها سفر می کند ، ایجاد کند ، در حالی که یک مرد ممکن است به سرعت کوچه را دور بزند و هیچ تأملی درباره نگرانی های ایمنی نداشته باشد.

هل دادن کالسکه به پارک مجاور می تواند نیاز به برنامه ریزی دقیق داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که سطح شیب دار پیاده رو در هر تقاطع موجود است. آیا حمام عمومی در پارک وجود دارد؟

چیزی که پیمایش در شهرها را دشوار می کند فقط عدم آشنایی یا دانش یک منطقه معین شهری نیست بلکه پویایی جنسیتی است که در وهله اول نحوه ساخت و طراحی شهر را تشکیل می دهد.

تعدادی از شهرهای جهان برای اجرای نوعی برنامه ریزی جنسیتی که توسط سازمان ملل متحد به عنوان “جریان اصلی جنسیت” ابداع شده ، سخت تلاش کرده اند. برنامه ریزان شهری از این روش برای بررسی چگونگی فراگیرتر کردن شهرها برای همه مردم استفاده می کنند.

به عنوان مثال ، در کالمار ، سوئد ، زنان از سرویس شبانه اتوبوس اجتناب می کردند زیرا از ایمنی خود از ایستگاه اتوبوس به خانه می ترسیدند. برای رفع این نگرانی ، اتوبوس ها اجازه می دهند مسافران در بین ایستگاه ها حرکت کنند تا آنها را به مقصد نزدیک کنند.

در وین ، یکی از اولین شهرهایی که جریان اصلی جنسیت را اجرا کرد ، محققان دریافتند که هنگامی که کودکان 9 ساله شدند ، دختران کمتر از زمین های بازی استفاده می کنند. از طرف دیگر ، پسران بر مناطق پارک مانند زمین بسکتبال و تجهیزات تسلط داشتند. پس از طراحی مجدد زمین های بازی با نیمکت ، محوطه سازی و فضاهای خصوصی بیشتر ، استفاده دختران از زمین های بازی بیشتر شد.

در سال 2014 ، اداره حمل و نقل متروی شهر نیویورک یک کمپین تبلیغاتی برای جلوگیری از “گسترش انتشار” ایجاد کرد – هنگامی که یک مرد با نشستن در حالی که پاهای خود را کاملاً باز کرده است ، بیش از یک صندلی را در وسایل حمل و نقل عمومی اشغال می کند. در قطارهای مترو مملو از فضای قابل توجهی که برخی از مردان برای خود اختصاص می دادند غیر قابل تحمل شد. این کمپین تبلیغاتی بحثی در سطح شهر در مورد چگونگی استفاده و غالباً مردان از فضای عمومی ایجاد کرد.

کارشناسان در حال بررسی روش هایی برای تغییر شکل فضاهای شهری برای زنان هستند.

تحقیقات در مورد فضاهای شهری جنسیتی در سراسر جهان در حال انجام است و طرح های فراگیر در حال اجرا هستند. پاییز گذشته ، سازمان ملل متحد ، با همکاری Cities Alliance – یک مشارکت جهانی برای مبارزه با فقر شهری و حمایت از شهرها برای ارائه توسعه پایدار – ابزاری را برای س citiesال از شهرها ایجاد کرد: چگونه فضای شهری می تواند از یک شهر با جنسیت امن تر ، مولدتر و نمایندگی بیشتری داشته باشد؟

این گزارش با عنوان “شهرها برای زنان: چارچوب ارزیابی شهری از طریق لنز جنسیتی” ابزاری برای ذینفعان شهر ، زنان و سیاست گذاران است برای راهنمایی جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها در مورد چگونگی تعامل زنان و دختران با شهرشان.

این چارچوب س questionsالاتی از این قبیل را می پرسد: آیا فضاهای عمومی به اندازه کافی توالت فرنگی دارند؟ آیا زنان می توانند بدون ترس از آزار و اذیت آزادانه حرکت کنند؟ آیا حمل و نقل عمومی ، پیاده روها و پارک ها مادران را با کالسکه در خود جای می دهند؟ آیا زنان در سیاست های محلی حضور دارند؟

پس از جمع آوری پاسخ ها و شناسایی شکاف ها ، سیاست گذاران ، برنامه ریزان ، جوامع محلی و ذینفعان پاسخ های لازم برای شروع تغییر شکل در محیط شهری را دریافت می کنند.

جولیا مکی ، نویسنده گزارش ، گفت: “داده های جهانی زیادی در مورد جنسیت وجود دارد ، اما داده های محلی ، داده های مقایسه ای یا داده های کیفی در سطح شهر زیاد نیست.” “با این چارچوب ، ما واقعاً قصد داریم شاخص هایی را از دست اندرکاران و زنان بدست آوریم و درک بهتر آنها از محیط شهری را درک کنیم.”

زنان بیشتر در معرض نگرانی های ایمنی در فضاهای شهری هستند.

کارشناسان چالش های موجود در اجرای یک چارچوب جهانی را شناسایی کرده اند. افراد مختلف دیدگاه های مختلفی در مورد ایمنی دارند. برای برخی از زنان ، ایمنی به معنای داشتن کوچه پس کوچه های بهتر است ، در حالی که برای برخی دیگر ، ایمنی به معنای مصون بودن از حمله فیزیکی یا بمب گذاری است.

مسی گفت: “زنان بیشتر از مردان از فضای عمومی استفاده می كنند و بیشتر از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می كنند و بیشتر در معرض نگرانی های ایمنی قرار دارند.” “بنابراین ما باید شاخص های جهانی ایمنی را در نظر بگیریم اما برای به دست آوردن دقیق ترین داده ها ، شاخص های متنی را نیز در نظر بگیریم.”

Maci امیدوار است که عموم مردم شروع به بررسی مسائل مربوط به فضاها و شهرهای جنسیتی کنند.

وی گفت: “من فکر می کنم مردم باید مشاهده کنند که فضای عمومی و فرصت های اقتصادی چگونه شکل می گیرد.” “چه کسی در یک شهر معین قدرت دارد؟ به جنبه های مختلف زندگی شهر توجه کنید. زنان چگونه در فضای عمومی درگیر می شوند؟ در وسایل حمل و نقل عمومی و پارک ها؟ آنها کجا نشسته اند و چرا؟ “

در حال حاضر پنج شهر در حال جمع آوری داده ها برای چارچوب شهرها برای زنان هستند –بانجول ، گامبیا ؛ مونروویا ، لیبریا ؛ کاتماندو ، نپال ؛ تونس ، تونس ؛ و کامپالا ، اوگاندا.

نتایج اولیه در این ماه پیش بینی می شود و Maci مشتاقانه منتظر است ببیند که چگونه شهرها آنچه را که آموخته اند برای شروع ایجاد محیط های شهری بیشتر جنسیتی اجرا می کنند.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>